« October 2009 | صفحه اصلی | December 2009 »

Je suis malade

ترانه‌های زیادی است که دوست‌شان داریم، که با آن‌ها خاطره داریم، که وقت‌های دل‌تنگی‌مان گوش می‌کنیم. اما برای هرکسی تنها چند ترانه بیش‌تر وجود ندارد که رهایش نکند، که اصلن بشود بخشی از وجودش، که زندگی کند با آن، که هزار و یک لحظه‌ی تلخ و شیرین به آن وصل شده‌ باشد ...

برای من Je suis malade با اجرای فوق‌العاده‌ی لارا فابین یکی از همان‌هاست. آهنگی که انگار به بند بند وجودم وصل است. آهنگی که این روزها بیش‌تر از همیشه گوش می‌کنم. روزهایی که سعی می‌کنم کسی را فراموش کنم و نمی‌شود ...

بیست و پنج تصویر از آفریقای جنوبی

برای دیدن تصاویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر، می‌توانید روی آن‌ها کلیک کنید.

حاکمیت و برون‌رفت از شرایط فعلی

به‌نظر می‌رسد تصاویر و فیلم‌‌هایی که از راه‌پیمایی گسترده و اعتراض‌آمیز سبزها در روز قدس در جهان پخش شد، مجموعه‌ی حاکمیت را بر آن داشت که روز سیزده آبان تحت هیچ شرایطی اجازه‌ی تجمع فراگیر به جنبش سبز ندهد؛ حتا اگر این اجازه‌ندادن به بهای آن باشد که خشونتی به‌مراتب شدید‌تر و وسیع‌تر از همیشه اعمال شود، به طوری که بنا به گفته‌ی شاهدان عینی، حجم نیروهای حکومتی مقابله‌کننده با معترضان - از نیروی انتظامی و گارد ویژه گرفته تا نیروهای بسیج و افراد موسوم به لباس شخصی - و هم‌چنین شدت خشونت به‌کاررفته توسط آن‌ها، قابل مقایسه با هیچ‌یک از تجمعات پیشین نبوده است.

نتیجه‌‌ی چنین رفتاری از سوی حاکمیت آن شد که به جای یک تجمع بزرگ، گردهم‌آیی‌های اعتراضی کوچک‌تر و پراکنده‌تر ولی به تعداد بسیار بیش‌تر، در بخش‌های زیادی از مناطق مرکزی و شمالی شهر رخ دهد. اجتماعاتی که اغلب در یک نقطه سرکوب می‌شد و به نقطه‌ای دیگر کشیده می‌شد: دو خیابان بالاتر یا چند کوچه آن‌طرف‌تر!

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد ...

آخ! این عکس حال من را دوباره بد کرد. یاد آن‌همه شور و امیدی که آن روزها داشتیم، افتادم و این‌که چه‌قدر ساده بودیم و خوش‌خیال که فکر می‌کردیم، شنبه‌ی بیست و سه‌ی خرداد را در خیابان‌ها جشنی بزرگ برپا می‌کنیم.

حق ما این نبود. این همه کشته، این همه زندانی و این همه اشکی که ریخته شد. ما که چیز زیادی نمی‌خواستیم. ما که به حداقل‌ها هم راضی شده بودیم. ما که حتا قواعد بازی شما را پذیرفته بودیم.

حالا، اما اتفاق دیگری افتاده، حالا همه‌ی شهر بوی خاک باران‌خورده را دوست دارند، حالا پرستوها در گودی انگشتان جوهری ما تخم گذاشته‌اند و حالا همه‌ی ما می‌دانیم که دیر یا زود – بلکه به امید خدا بسیار زود – آن روز خواهد آمد.

پی‌نوشت:
عکس از یلدا ذبیحی است و برای دیدن آن در اندازه‌ی بزرگ‌تر، می‌توانید روی عکس کلیک کنید.