يک کتاب | يک شعر | يک نمایش‌نامه | يک عکس

چند سوال

1- آن‌طور که از خبرها پیداست، اسرائیل قبول کرده بعد از بیست و دو روز جنگ و خون‌ریزی، آتش‌بس را یک‌طرفه بپذیرد. حماس پیش از این حمله، موشک‌پرانی می‌کرد، این کار را حتی امروز هم ادامه داد و به‌نظر می‌رسد باز ادامه دهد. دست‌آورد و فایده‌ی این حمله برای اسرائیل چه بود؟ جز این‌که عده‌ی زیادی بی‌گناه کشته شوند، حماس در کرانه‌ی باختری محبوب‌تر شود، به وجه‌ی اسرائیل در دنیا آسیب جدی وارد شود و توپ در زمین حماس بیفتد تا آن‌ها اولین موشک را پرتاب کنند و دوباره روز از نو، روزی از نو؟

2- تلویزیون ایران دارد خودش را جر می‌دهد که حماس پیروز شد، مقاومت درخشان مردم غزه نتیجه داد، اسرائیل به‌طرز مفتضحانه‌ای شکست خورد و خلاصه مدام در حال تبریک‌گفتن این پیروزی است. یکی لطفاً برای من روشن کند این چه مدل پیروزی است که در آن این همه فلسطینی کشته شده‌اند؟ و آیا در مرگ این همه آدم جایی هم برای تبریک‌گفتن باقی می‌ماند؟

3- احمدی‌نژاد در کنفرنس دوحه گفت: «حمله‌ی رژیم صهیونیستی به غزه نشان می‌دهد این رژیم دارد نفس‌های آخر را می‌کشد.» وی هم‌چنین در پیامی خطاب به مردم و سربازان اسرائیلی از آن‌ها خواست: «ساكنان فلسطين اشغالی برای اعتراض به جنايات صهيونيست‌ها به خيابان‌ها بريزند و سربازان رژيم صهيونيستی نيز از دستور فرماندهان خود برای كشتن زنان و كودكان سرپيچی كنند.» به‌نظر شما با توجه به این‌که طبق آمار بیش از 90 درصد مردم اسرائیل موافق حمله‌ی ارتش این کشور بوده‌اند و هم‌چنین محبوبیت اولمرت و لیونی پس از این هجوم بیش‌تر شده، آقای احمدی‌نژاد اطلاعات خود را درمورد اسرائیل از چه منبعی به دست می‌آورد و از دیدگاه ایشان، اسرائیل اگر چه کار کند، نفس‌های آخر را نمی‌کشد!؟

4- آمریکا و متحدانش در این چند ساله مدام ادعا می‌کنند حکومت ایران حامی تروریسم است. در این اوضاع و احوال صحبت‌های روز گذشته‌ی آقای جنتی در مورد تزیپی لیونی وزیر امور خارجه اسرائیل که: «من هر وقت این زن را می‌بینم، دلم می‌خواهد کسی گلوله‌ای خرج او کند.» یا اعلام تعیین یک میلیون دلار جایزه برای ترورکننده‌ی حسنی مبارک، رئیس‌جمهور مصر، توسط دانش‌جویان بسیجی، آیا به جز بهانه‌دادن به آمریکا و بقیه‌ی کشورها در تکرار ادعای‌شان، تاثیر دیگری هم دارد؟

5- جداً که ما مردم جالبی هستیم. اسرائیل به غزه حمله می‌‌کند. یک سری می‌روند جلوی خانه‌ی شیرین عبادی شعارنویسی می‌کنند و به فروشگاه بنتون حمله‌ور می‌شوند و دسته‌ی دیگر درحالی که تقریباً همه‌ی مردم دنیا حرکت دولت اسرائیل را محکوم می‌کنند، به‌شدت از این رژیم دفاع می‌کنند! بسیار شنیده‌ایم که خبرگزاری‌ها و رسانه‌های غربی مردم ایران را مردمی «غیرقابل پیش‌بینی» می‌نامند. به‌نظر شما در عرف رسانه‌ای عبارت «غیرقابل پیش‌بینی» معادل محترمانه‌ای برای تعبیر عامیانه‌ی «ک...خل» نیست!؟