آسمان همیشه لاجوردی است!
توضیح: این یک نوشتهی صد در صد فوتبالی و از جنس ایتالیایی است. اگر علاقهمند به فوتبال نیستید، از خواندن ادامهی مطلب صرفنظر کنید!
چهار ستاره روی پیراهن تیم ملی ایتالیا نقش بسته است. یعنی اینکه ایتالیا تا به حال چهار دوره قهرمان جهان شده است. اما در لیست تیمهای قهرمان جامجهانی متاسفانه انگار نامی از هلند نیست. نکند من دقت نکردم؟ نهخیر! مشکل از جای دیگری است!
همهی طرفداران هلند و بقیهی دوستان عزیزی که از باخت امشب ایتالیا ذوقذده شدهاند، لطف کنند و عجالتاً دهانشان را ببندند. هنوز دو بازی دیگر مانده و ایتالیا هیچوقت تورنمتهایی که در آن قهرمان شدهاست را خوب شروع نکرده است. ایتالیا امشب باخت، بد هم باخت، اما آتزوریها به بازیها برمیگردند، شک نکنید!
جام جهانی نود را یادتان هست؟ فردای روزی که دونادونی پنالتیاش را در نیمهنهایی هدر داد و ایتالیا حذف شد، مالدینی به روزنامهها گفت: «اگر دستم به روبرتو برسد، خفهاش میکنم!» شک نکنید تیفوسیهای ایتالیایی هم اگر این چندروزه دونادونی را پیدا کنند، خفهاش میکنند، مگر اینکه در ادامه اتفاقات دیگری رخ دهد.
هلند تیم خوبی است، اما در این بازی بینهایت خوش شانس بود و اتفاقات بازی به نفع این تیم رقم خورد. یادتان باشد که در سی سال گذشته هیچوقت هلند نتوانسته بود ایتالیا را ببرد و این بار هم اگر آن گل مزخرف آفساید مورد قبول قرار نگرفته بود، اگر تک به تکهای تونی، دو بار دلپییرو و گروسو گل شده بود و اگر واندرسار بارها از قسمتهای تحتانی بدنش شانس نمیآورد! ماجرا جور دیگری رقم خورده بود.
حالا است که میفهمیم کاناوارو عجب بازیکنی بود و لیپی چه مربی باهوشی. توتی و نستا هم بروند بمیرند با آن خداحافظی کردن مسخرهشان از تیمملی بهخصوص حالا که به وجود هر دویشان فوقالعاده نیاز است. اما مطمئن باشید بدون آنها هم ایتالیا دوباره اوج میگیرد.
نتایج مقطعی اهمیت چندانی ندارد، این باخت هر چهقدر هم تلخ، حالا به تاریخ پیوسته است. مهم این است که ایتالیا همیشه ایتالیا است، آنها مثل آرژانتینیها فوتبال را با قلبشان بازی میکنند، در رگهای مردمانشان به جای خون فوتبال جاری است و مهم آن است که آسمان همیشه لاجوردی است!
پیشترها:
سه تصوير تمام ايتاليايی از يک جام!