يک کتاب | يک شعر | يک نمایش‌نامه | يک عکس

بازی زمستانی؟

پرستو و مریم عزیز از من خواسته‌اند که در این بازی‌ای که این‌ یکی دو روزه در بلاگستان راه افتاده، شرکت کنم. راستش نه می‌خواهم خودم را لوس کنم، نه ادای متفاوت بودن درآورم، نه این که کلاس بگذارم که ما را چه به بازی و نه هر چیز دیگر! اما به هر حال به‌نظرم سنگین‌تر است با توجه به اوضاع و احوال این روزهایم، یک پارول بدهم و بروم! چون الان واقعاً هیچ‌رقمه! حس این بازی را ندارم. به‌خصوص که بعد از 12 ساعت تمرین تئاتر، تازه همین یک ربع پیش، خسته و مرده رسیده‌ام خانه. دو روز دیگر بازبینی کارمان است و خب ما تازه امروز تمرین‌ را شروع کرده‌ایم! روی‌مان زیاد است دیگر! چه کنیم!؟

اما از این بازی یاد یک مهمانی افتادم که چند ماه پیش دعوت شده بودم. آخر مهمانی و بعد از همه‌ی بزن و بکوب‌های معمول! قرار شد به یک بازی، بازی‌ای به نام شجاعت یا حقیقت. بازی این‌طور بود که یک بطری را در وسط می‌چرخاندند و هر طرف که بطری می‌ایستاد، کسی که روی بطری به سمتش بود از کسی که پشت بطری به سمتش بود، می‌پرسید: «شجاعت یا حقیقت؟» اگر طرف شجاعت را انتخاب می‌کرد، آن‌وقت می‌بایست به هر کاری که طرف مقابلش از او می‌خواست، تن در دهد و اگر حقیقت را، باید به هر سوال او پاسخ درست می‌داد. پاسخی که قرار بود حقیقت باشد.

بازی ترسناکی بود. شجاعت‌ که معمولاً کم‌تر انتخاب می‌شد، بیشتر برمی‌گشت به کارهایی مثل این‌که فلانی را ببوس یا الان مثلاً فلان قسمت از لباست را کم کن! ( واضح است دیگر که منظورم چیست؟ ) و حقیقت که البته بیشتر انتخاب می‌شد، بیشتر برمی‌گشت به سوالاتی در حوزه‌ی خصوصی و گاهی خیلی خیلی شخصی آدم‌ها. خوب خوبش این بود که مثلاً: «در این جمع از چه کسی از همه بیشتر بدت می‌آد؟» یا این‌که: «آخرین بار چه زمانی با چه کسی سکس داشتی؟»! و از سوالات بدتر هم فکر کنم بهتر است بگذریم!!!

گاهی وقت‌ها جواب‌ها واقعاً تکان‌دهنده بود. مثلاً زنی از شوهرش می‌پرسید: «تا به حال به من خیانت کردی؟» و مرد در جواب پاسخ مثبت می‌داد و یا حتی موارد دیگری که نمی‌شود گفت ولی بسیار عجیب و باورنکردنی بود. کمی که از بازی گذشت، یکی از مهمان‌ها گفت: «مگر از هم رودربایستی داریم؟ چرا وقتی می‌خواهیم چیزی را از کسی بپرسیم، باید حتماً بیاوریمش در قالب بازی؟» و پیش‌نهاد داد هر کسی را به نوبت روی یک صندلی بنشانیم و بقیه، هرچه دلشان می‌خواهد از او بپرسند. و همین کار را هم کردیم. شاید تا پنج صبح!

این بازی واقعاً تاثیر عمیقی روی من گذاشت، به‌طوری که تا چند روز مدام داشتم، به آن بازی و اتفاقات آن شب عجیب فکر می‌کردم.. فکر نکنم چندان علاقه‌ای داشته باشم که دیگر در چنان مدلی از بازی شرکت کنم، (دلایلش را شاید بعداً توضیح دادم.) اما آن شب سعی کردم جواب‌هایم همه از روی حقیقت باشد، هرچند که پاسخ‌دادن به بعضی‌ سوالات واقعاً عذاب‌آور بود.

الان هم فکر می‌کنم ما اهالی بلاگستان با هم رودربایستی داریم و منتظریم که کسی ما را به بازی دعوت کند. چرا اگر حرفی داریم یا می‌خواهیم چیزی بگوییم پی بهانه‌ می‌گردیم و یا اگر سوالی از کسی داریم، نمی‌رویم رک و راست از خودش بپرسیم؟