يک کتاب | يک شعر | يک نمایش‌نامه | يک عکس

حماقت را پايانی نيست! ‌

می‌گويند حماقت تنها چيزی است که پايانی برای آن متصور نيست. همين الان گوينده‌ی اخبار ورزشی به نقل از کيومرث هاشمی، سرپرست فدراسيون فوتبال اعلام کرد: به احتمال بسيار زياد محمد مايلی‌کهن سرمربی تيم فوتبال ايران خواهد شد.

خُب! من در همين‌جا به تک‌تک شما دوستان عزيز اين موفقيت عظيم را تبريک می‌گويم. واقعاً الان دارم اين‌جا خودم را کنترل می‌کنم که فحش ندهم، هرچند که فحش‌دادن فايده‌ای هم ندارد. واقعاً بايد به هوش و ذکاوت مسئولين محترم به‌خاطر اين انتخاب شايسته تبريک گفت. فکر کنم به اين ترتيب جام‌جهانی بعدی حتماً قهرمان شويم! قشنگ معلوم است چه‌قدر عصبی‌ام، نه؟

از همان روزی که مايلی‌کهن در انتخابات رياست‌جمهوری از احمدی‌نژاد حمايت کرد، بايد حدس می‌زديم که دير يا زود اين اتفاق خواهد افتاد. اشتباه ما اين‌جا بود که حداقل شعور را برای مسئولين قائل بوديم، چه خيال باطلی!

به‌نظر من اگر مايلی‌کهن يک‌ذره، فقط يک‌ذره هوش، درک، فهم، شعور و عقل داشته باشد (داشتن حتی يک مورد هم کافی است.) نبايد سرمربی‌گری تيم‌ملی را بپذيرد. آن هم وقتی می‌داند اقلاً ۹۹ درصد مردم با او مخالفند. البته مخالف که چه عرض کنم، از او بدشان می‌آيد. در غير اين صورت او بايد انتظار شنيدن همه‌روزه‌ی انواع و اقسام فحش و فضيحت‌های مختلف را داشته باشد و ما نيز متاسفانه بايد منتظر sm‌‌sهای طنز مدل مايلی‌کهنی باشيم. مثل اتفاقی که برای دايی و ميرزاپور افتاد!

البته سابقه نشان داده است، اين آدمی که ما می‌شناسيم پرروتر از اين حرف‌هاست و اگر ديديد يک‌درصد مايلی‌کهن مثلاً مربی‌گری را نپذيرفته است، احتمال سناريو داشتن کل جريان را هم منتفی ندانيد! (خودم هم انگار دچار توهم توطئه شده‌ام!)

دلم برای فردوسی‌پور، رنه سيموئز، مرتضی محصص و معدود آدم‌حسابی‌های ديگری که هنوز به‌نحوی در فوتبال اين مملکت فعاليت دارند می‌سوزد. تو را به خدا اين چندنفر را هم از کار برکنار کنيد که يک‌باره خيال‌مان راحت شود. کشوری که رييس‌جمهورش احمدی‌نژاد است، رييس سازمان تربيت‌بدنی‌اش علی‌آبادی است، بايد هم سرمربی تيم فوتبالش مايلی‌کهن باشد. حق‌مان است. نوش جانمان!

من اگر جای بازيکنان تيم‌ملی بودم، يک ثانيه در تيمی که مايلی‌کهن سرمربی آن است، باقی نمی‌ماندم. آدمی عقده‌ای که دو بازيکن تيم‌ملی را تنها به اين دليل که: «در اتاق‌شان داشتند پاسور و تخته بازی می‌کردند.» از تيم‌ خط زد. وای خدايا! آن‌قدر عمق بلاهت زياد است که بهتر است حرف ديگری نزنم. خنده‌دار است به خدا، خنده‌دار! از آن دست مسائلی است که شک نکنيد فقط در کشوری مثل ايران ممکن است رخ دهد!

پی‌نوشت:
هر دم از اين باغ بری می‌رسد! در سايت روزآن‌لاين خواندم ظاهراً قرار است تونل رسالت را ده عروس و داماد افتتاح کنند!! فکر کنيد!

آخر يکی بگويد بين بازشدن يک تونل و ازدواج يک‌سری عروس و داماد چه ربطی وجود دارد؟ البته اگر نخواهيم از دريچه‌ی سکس به مسئله نگاه کنيم!!!

ابراهيم نبوی در اين‌باره خيلی بامزه گفته است:

«قرار است بعد از عبور این عروس و دامادها از تونل، سرود زیر در هنگام افتتاح، توسط شورای شهر تهران خوانده شود:

آگاهان، افتتاح تونل مزبور را به کلیه‌ی برادران و خواهرانی که تونل‌ها را افتتاح می‌کنند، تبریک می‌گویند.»

بد نيست يک‌بار ديگر با خودمان تکرار کنيم: حماقت، تنها چيزی است که حد و مرزی برای آن وجود ندارد!