سرانجام، جام جهانی

به اين فکر می‌کنم که يک‌شنبه شب با دوستانم توی ماشينم نشسته‌ايم، شيشه‌ها پايين است، ضبط ماشين صدايش تا آخر بلند است و لابد يکی از اين آهنگ‌های دامبولی دارد از آن پخش می‌شود، سر برف‌پاک‌کن‌های ماشين هم که حالا رو به بالا است و انگار دارد با ما بای‌بای می‌کند را دست‌مال کاغذی گذاشته‌ايم و البته لا‌به‌لای ماشين‌های ديگر در ترافيک گير کرده‌ايم. ترافيک نياوران، ولنجک، ولی‌عصر يا هر جای ديگر. فرقی نمی‌کند. حالا بيشتر خيابان‌های تهران و حتی ايران همين شکل است و بيشتر ماشين‌ها شبيه ماشين ما. ايران بازی اول را از مکزيک برده است. دو بر يک! زنده‌باد ايران!

اما فکر می‌کنم دارم خيلی ديونيزوسی به ماجرا نگاه می‌کنم. استاد درس «مبانی نقد نمايش» ما در طبقه‌بندی شخصيت‌ها در درام می‌گفت: «دو نوع شخصيت در تراژدی‌های نخستين يونان باستان وجود دارد: شخصيت‌های ديونيزوسی، که بر اساس شور و احساساتشان تصميم می‌گيرند وعمل می‌کنند و شخصيت‌های آپولونی، که خردگرا هستند و بر اساس تعقل تصميم می‌گيرند.» حالا من هم ديونيزوس‌وار ايران را برنده می‌دانم در حالی که ور آپولونی ذهنم به من می‌گويد ايران از مکزيک می‌بازد يا در بهترين شرايط بازی مساوی می‌شود. اما من نمی‌خواهم و دوست ندارم فعلاً خردگرا باشم. زنده‌باد ديونيزوس!

فانتزی‌ من

همه‌ی دوستان و اطرافيان من می‌دانند که من ديوانه‌وار طرف‌دار تيم آرژانتين هستم و از تيم آلمان متنفرم! الان يک غصه‌ی احمقانه‌ای گريبان‌گيرم شده که اگر آرژانتين در گروهش اول شد و ايران در گروهش دوم، و در مرحله‌ی يک‌چهارم نهايی اين دو تيم مقابل هم قرار گرفتند، بايد طرف‌دار کدام تيم باشم!

آرزوی محال

آرژانتين و ايران در فينال جام‌جهانی مقابل هم قرار بگيرند. و چه تيمی برنده شود؟ نمی‌دانم. هنوز نمی‌دانم. فکر کنم البته ايران دوم هم بشود خوب است!

شانس‌دارترين ها

حالا بگذاريد عاقل باشيم. من فکر می‌کنم متاسفانه شانس‌دارترين تيم برای قهرمانی در جام‌جهانی ( باز هم دوست دارم اين کلمه‌ی «متاسفانه» را تکرار کنم!)، تيم آلمان است. آلمان‌ها با وجود همه‌ی ضعف‌هايشان، جدای از اين‌که ميزبان مسابقات هستند، تيم بسيار سخت‌کوش و خوش‌شناسی هم دارند. سابقه‌ی حضور آن‌ها در جام‌های جهانی پيشين هم فوق‌العاده است: سه قهرمانی و پنج نايب قهرمانی! من متاسفانه آلمان را صاحب بيشترين بخت برای قهرمانی می‌دانم.

شانس دوم قهرمانی به نظر من تيم انگلستان است. کافی است نگاهی به ترکيب اين تيم بيندازيد تا بفهميد چرا فکر می‌کنم انگلستان شانس بالايی برای قهرمان شدن دارد: پل رابينسون درون دروازه، جان تری، فرديناند، اشلی کول و سول کمپل در دفاع. خط هافبک اين تيم که ويران‌کننده است: ديويد بکام، فرانک لمپارد، استيون جرارد و جو کول و بالاخره خط حمله‌ی رويایی وين رونی و مايکل اوون. کم‌تر تيمی اين همه ستاره در ترکيبش دارد. من فکر می‌کنم بزرگ‌ترين مزيت انگلستان نسبت به بقيه‌ی تيم‌ها خط دفاعی بسيار مستحکم اين تيم است.

سومين تيم صاحب بخت برای قهرمانی در جام‌جهانی از نظر من تيم فوتبال ايتاليا است. فوتبال در ايتاليا يعنی زندگی و اين را تا مدتی در ايتاليا نگذرانده باشيد، نمی‌فهميد. فوتبال با خون ايتاليايی‌ها آميخته. موضوع بحث‌ آن‌ها سر ميز شام و نهار اين است که يووه چند بازيکن در تيم ملی دارد و ميلان چند تا. ايتاليايی‌ها از سال ۸۲ تا به حال در انتظارند و به جز قهرمانی چيزی راضی‌شان نمی‌کند. ايتاليا همواره تيم قابل اعتمادی نشان داده و فکر می‌کنم امسال هم از پتانسيل خوبی برای قهرمان شدت برخوردار است.

و اما چهارمين تيم بخت‌دار برای قهرمانی از نظر من تيم ملی فوتبال آرژانتين و تيم محبوب من است. من عاشق پکرمن نيستم چون او خاوير زانتی بزرگ، که به نوعی سمبل آرژانتين در اين سال‌ها بوده است را برای مسابقات جام جهای از ترکيب تيم آرژانتين کنار گذاشت. اما تيم پکرمن به معنای واقعی کلمه تيم است. دارای شخصيت قهرمانی است و در اين چند سال گذشته از استمرار و مداومت بسيار خوبی برخوردار بوده است. آرژانتين با بازيکنانی چون روبرتو آيالا، گابريل هاينتزه، خوان پابلو سورين، پابلو آيمار، خوان رومن ريکلمه، هرنان کرسپو، و کارلوس توز و مهم‌تر از همه‌ی اين‌ بازيکنان، نظم و هماهنگی تيمی، کار گروهی و تکنيک فردی بازيکنانش يکی از شانس‌های اصلی قهرمانی است.

پس برزيل چه؟ لابد از خودتان می‌پرسيد چرا در بين شانس‌دارهای قهرمانی نامی از برزيل نبردم، در حالی که اکثر کارشناسان و مردم عادی برزيل را بخت‌دار شماره‌ی يک قهرمانی جام جهانی می‌دانند. من فکر می‌کنم هميشه تيم‌هايی که بيشترين شانس را قبل از مسابقات به آن‌ها داده‌اند و بيشتر از بقيه‌‌ی تيم‌ها مورد توجه بوده‌اند، به خاطر همين فشار بالا، بازيکنانش با استرس به مسابقات پا می‌گذارند. به همين دليل به گمان من تيم ملی برزيل ممکن است اسير چنين مسئله‌ای شود. هر چند که خوب است به ياد داشته باشيم: برزيل همواره برزيل است، کشور فوتبال.

تيم رويايی من

اما اگر قرار باشد من از بين بازيکنان حاضر در جام جهانی يک تيم انتخاب کنم، بازيکنانم چه کسانی خواهند بود؟ انتخاب ميان اين همه ستاره سخت است، اما من اين‌ها را انتخاب می‌کنم:

دروازه‌بان:
پيتر چک (جمهوری چک)

مدافعين:
الساندرو نستا (ايتاليا)
کارلوس پويول (اسپانيا)
روبرتو کارلوس (برزيل)

هافبک‌ها:
استيون جرارد (انگلستان)
زين‌الدين زيدان ( فرانسه)
فرانچسکو توتی (ايتاليا)
خوان رومن ريکلمه (آرژانتين)
رونالدينيو (برزيل)

مهاجمين:
رونالدو (برزيل)
تی‌یری آنری (فرانسه)

***

بازيکنان ذخيره:

دروازه‌بان‌ها:
جيان لوييجی بوفون (ايتاليا)
ايکر کاسياس (اسپانيا)

مدافعين:
رافائل مارکز (مکزيک)
جان تری (انگلستان)
ليليان تورام (فرانسه)

هافبک‌ها:
کاکا (برزيل)
فرانک لمپارد (انگلستان)
ديويد بکام (انگلستان)
لوييس فيگو (پرتغال)
علی کريمی (ايران)

مهاجمين:
کارلوس توز (آرژانتين)
ديويد تره‌زگه (فرانسه)

***

ليست انتظار:
ادوين فن‌درسار (هلند)
سول کمپل (انگلستان)
گابريل هاینتزه (آرژانتين)
ريو فرديناند (انگلستان)
پاتريک وی‌يرا (فرانسه)
خوان پابلو سورين (آرژانتين)
پابلو آيمار (آرژانتين)
آرين روبن (هلند)
آندری شوچنکو (اوکراين)
زلاتان ابراهيمويچ (سوئد)
ديديه دروگبا (ساحل عاج)

پيش‌بينی نتايج دور اول بازی‌ها:

آلمان (۴) ـ کاستاريکا (۱)
لهستان (۲) ـ اکوادر (۱)

ترينيداد و توباگو (۰) ـ سوئد (۲)
انگليس (۱) ـ پاراگوئه (۱)

آرژانتين (۲) ـ ساحل عاج (۰)
صربستان (۱) ـ هلند (۲)

مکزيک (۳) ـ ايران (۱)
پرتغال (۳) ـ آنگولا (۰)

آمريکا (۱) ـ چک ۲۱)
ايتاليا (۲) ـ غنا (۰)

استراليا (۱) ـ ژاپن (۲)
برزيل (۳) ـ کرواسی (۱)

کره (۲) ـ توگو (۱)
فرانسه (۱) ـ سويس (۱)

اسپانيا (۲) ـ اوکراين (۲)
تونس (۱) ـ عربستان (۱)

ارسال نظر

Name:

Email Address:

URL:

Remember personal info?

Comments: (you may use HTML tags for style)