« July 2004 | صفحه اصلی | September 2004 »

روزای بدیه. یعنی خیلی بد.

خدایا تمومش کن ...

و ما هم‌چنان دوره می‌کنیم

فردا روز دیگری است بد

بعضي چیزا اون‌قدر واضحن، که

مهم اینه که وقتی سرت خورد به شیشه و درد گرفت، اول یاد بگیری که یه راهی پیدا کنی با این درد کنار بیای و دوم یاد بگیری دفعه‌ی بعدی چشمتو بیشتر باز کنی ...

و من فکر می‌کنم هنوز

می‌دونی، بعد از مدت‌ها، امشب

ممنونم ...

پی‌نوشت:
از ماشينت که پياده می‌شدم، گفتی باز هم با هم حرف بزنيم ... خواستم بگم چرا که نه!!؟

مکزيکو سيتی- 20 اکتبر ۱۹۶۸

قهرمان مسابقات دو ماراتن وارد استاديوم می‌شود. تماشاچيان از جای خود بلند می‌شوند. پس از طی آخرين مترها، قهرمان از خط پايان می‌گذرد. تماشاچيان به شدت او را تشويق می‌کنند. نور فلاش عکاسان بر چهره‌ی قهرمان نقش می‌بندد. مهم‌ترين مسابقه‌ی المپيک به پايان می‌رسد اما ...

کيلومترها دورتر جان استفان آکواری شرکت کننده‌ی تانزانيايی در حال دويدن است. او به سختی گام برمی‌دارد. در واقع بهتر است بگوييم می‌لنگد. زانويش به شدت آسيب ديده است و از آن خون بر بانداژی که روی آن بسته شده است جريان دارد، اما او هم‌چنان می‌دود ...

در ابتدای مسابقه آکواری به زمين می‌‌‌خورد و زانويش زخم عميقی برمی‌دارد. با توجه به اين حادثه او هيچ شانسی برای برنده شدن در مسابقه ندارد. پای آکواری بانداژ می‌شود. پزشک مسابقات می‌خواهد او را به بيمارستان ببرد. او بايد مسابقه را رها ‌کند، اما او می‌خواهد بدود ...

همه‌ی شرکت‌کنندگان از خط پايان می‌گذرند. تماشاچيان رفته رفته استاديوم را ترک می‌کنند. جان استفان آکواری تا انتهای مسير فاصله‌ی فراوانی دارد اما او هنوز ادامه می‌دهد ...

پس از حدود يک ساعت از زمانی که آخرين شرکت کننده‌ از خط پايان عبور کرده، آکواری تازه وارد استاديوم می‌شود. لنگان لنگان مترهای آخر را نيز می پيمايد. اندک تماشاچيان حاضر در استاديوم او را تشويق می‌کنند. آکواری از خط پايان عبور می‌کند ...

خبرنگاران به او نزديک می‌شوند: « با توجه به اين مصدوميت شديد، چرا به دوِيدن ادامه دادی در حالی که می‌دانستی هيچ شانسی برای برنده شدن نداری؟» آکواری به آرامی پاسخ می‌دهد:« کشورم مرا به اين‌جا نفرستاده که پس از طی بيشتر از ۱۱۰۰۰ کيلومتر، فقط مسابقه را شروع کنم. کشورم مرا به اين‌جا فرستاده‌ که مسابقه را به پايان برسانم.»

پی‌نوشت:

از ف بيگانه که مرا با آکواری آشنا کرد تشکر می‌کنم. به قول او، امروزه مردمان بسياری آکواری را می‌شناسند، اما فقط عده‌ی محدودی نام قهرمان ماراتن آن دوره از مسابقات را به خاطر می‌آورند ...

عادت می‌کنيم ... --------

خطاب به خدا و چرا

باش!
خواهش می‌کنم ...

آرش ميراسماعيلی و ورزشکار

آرش ميراسماعيلی و ورزشکار اسرائيلی پرچم‌های کشورهای‌شان را در مراسم افتتاحيه‌ی بازی‌های المپيک حمل می‌کنند. ميراسماعيلی به دليل سياست‌های جمهوری اسلامی در به رسميت نشناختن اسرائيل، از مسابقه با ورزشکار اسرائيلی خودداری کرد.

عکس از حسن سربخشيان ــ آسوشيتدپرس

يه روز من و انتلکت

شايد بدترين، ‌احمقانه‌ترين و چرت و پرت‌ترين کتابی باشه که تو عمرم ديدم! مثلا خير سرش يه مجموعه داستانه اما ...

بهتره همين داستان يه روز من و انتلکت کوچه‌مون رو بذارم اين‌جا بفهمين چی می‌گم:

وقتی صورتشو سياه کرد و از تو شيشه پريد بين روده‌های شل و ول سرخابی، دست گنده سفيد را که ديد برداشت و يکی از سوراخ دماغ‌هاشو باد کرد و دست فرو کرد توی اون و بعد هوس سيراب شيردون کرد و و تو کله‌پزی يک دسته موی چرب و سياه رو از تو کاسه‌ش کشيد بيرون و از تو گوش‌هاش رد کرد و جست زد تو گاز فندک، از تو آتش خودش را وارونه کرد و يکی از موهاش آتش گرفت و با فللينی لبو خوران ياد اون روزی افتادند که هلاک از گرما يکی از موهای چربشو ليس می‌زد و يکيش رو هم برای روز مبادا گذاشت پشت گوشش و لنترانی بار هم می‌کردند و بعد از فاين‌کات فرقشو کج باز کرد و افتاد رو مبل کنار من، وقتی برگشتم با بِره‌ی رو زانوم خفش کنم، ديگه نبود.

راستی نويسنده‌ی کتاب هم نوشين فخيم هست اسمش.

اين ديالوگا رو امروز تو

دختر به پسر: نه من حرف نمی‌زدم!

دو تا کلاغ خريدم می‌دمش

یکیشون منم
یکیشون تو

...

حس عجيبی دارم ... می‌دانيد؟

پس چرا من عادت نمی‌کنم؟

چند تا خبر بدم و

حسين پناهی مرد.
امروز دوشنبه است.
دهقون عروسی شد!
ديشب خواب يک گراف از مرتبه‌ی ۱۲ ديدم که چهار تا از راساش ايزوله بود.
عادت می‌کنيم را خوندم.
از اين دختره داره خوشم مياد با اين نوشته‌های نابغانه‌ش!!
دهنم داره رسما سرویس می‌شه بس که اين روزا کارم زياد شده.
مهمان مامان را هنوز نديده‌ام.
دلم آب‌هويج می‌خواد!
مونيکا بلوچی خوشگل است، حامله باشد يا نباشد!!!
من [...]

پی‌نوشت:
[...] را به ميل خود پر کنيد!

اين جور رک بودن‌های خورشيد

شايد آدم احمقی باشم يا

پی‌نوشت:

از اين سوال احمقانه و چندش‌آور "کاريم کردی يا نه؟" حالم به هم می‌خوره ...