يک کتاب | يک شعر | يک نمایش‌نامه | يک عکس

به ناگاه تو را می‌نامم
و با تو سخن می‌گويم
و به دست‌های خود می‌نگرم
که پر از تو است
و در سر تا پای خود
تن تو را حس می‌کنم
نام تو در سرم می‌پيچد
که رساتر از های‌وهوی دنيا است
ولی تو را به فراموشی می‌سپارم
چون باغبانی که
گل‌ها را به سکوت باغ می‌سپارد
زيرا باز به سوی تو خواهم آمد
زيرا به ناگاه تو را خواهم ناميد
و با تو سخن خواهم گفت

بيژن جلالی