ــــ«آری منم.» خاموش ماندم ...
ــــ«خوبی، خوشی، قلبت چطور است؟»
(چيزی نگفتم راه دور است.)
ــــ«خوبم، خوشم، الحمدلله!»

کودک شديم انگار هر دو ( شش سال من کوچک‌تر از او)
باز آن حياط و حوض و ماهی باز آن قنات و وحشت و چاه

«قايم نشو، پيدات کردم!بی‌خود ندو، می‌گيرمت‌ها!»
افتادم و پايم خراشيد شد رنگ او از بيم چون کاه
زخم مرا با مهربانی بوسيد، يعنی: خوب شد، خوب
بنشست و من با او نشستم بر پله‌ای نزديک درگاه ...
( آن دوستی نشکفته پژمرد، وان ميوه نارس چيده آمد
آن کودکی‌ها، حيف و صد حيف! وين دير سالی، آه و صد آه!)

ــــ «حرفی بزن! قطع است؟»
ــــ « نه، نه!
من رفته بودم سال‌های دور
تا باغ‌های سبز پر گل تا سيب‌های سرخ دلخواه.»